Your address will show here +12 34 56 78

Wat je niet ziet

Leren omgaan met de onzichtbare gevolgen van hersenletsel in beeld

Een fotoproject als onderdeel van het leren omgaan met niet-aangeboren hersenletsel
“Alles goed? Ja hoor, met jou? Niet iedereen hoeft het te zien.”
- Michiel Koeman 


Het leven met de onzichtbare gevolgen van niet aangeboren hersenletsel (NAH) heeft een grote impact op mijn leven. Voor de meeste mensen is dat niet direct zichtbaar. Toch is er voor mij veel veranderd, al blijkt er veel ook nog mogelijk. Een intensief proces van mijzelf kwijtraken in angst en onzekerheid, naar leren omgaan met blijvende klachten gevolgd door stap voor stap weer opbouwen en durven dromen. Dit proces zorgt voor een heel andere reactie op de vaak gestelde openingsvraag “Alles goed?” Toch luidt mijn antwoord “Ja hoor, met jou? Niet iedereen hoeft het te zien...
In het proces van het leren omgaan met NAH groeide fotografie uit van een bezigheid tot een project. Het ondersteunde mijn proces en werd een nieuwe manier om mijzelf te kunnen uiten. Het in beeld brengen van gevoelens en situaties met betrekking tot de onzichtbare gevolgen van het letsel werden belangrijker dan het maken van de perfecte foto. Dit samen met de creatieve uitlaatklep die ontstond en de theorie en inzichten uit de gelijktijdige behandeling kreeg 'Wat je niet ziet' vorm.


De gevoelens en klachten die ik ervaar zijn soms zo overweldigend en verwarrend. Weerstand tegen wat er is, werd een manier om een gevoel van controle te houden. Door het vormen van en kijken naar de beelden, waarin ikzelf portret sta, werden abstracte begrippen tastbaar wat zorgde voor overzicht in mijn hoofd. Al werkende droeg 'Wat je niet ziet' bij aan het opbouwen van vertrouwen, aan acceptatie van mijn situatie en het terugvinden van een deel van mijn identiteit.

Ben je benieuwd naar mijn volledige verhaal? Neem dan contact met mij op.

Klik op een foto voor een korte beschrijving
  • Apatisch. Verdwaald in onzekerheid door jarenlang tegen onbegrepen klachten aan te lopen. Niet meer kunnen voelen.
  • Weerstand. Tegengehouden worden door mijn eigen lijf. Des te meer ik me inzet, des te verder ik achteruit ga.
  • Angst. In gevecht met mezelf. Bang om grenzen tegen te komen en toe te laten wat er is. Het is zo eng.
  • Uitgeput. Zo moe en overbelast. Zodra ik mijn ogen sluit, er geen afleiding meer is, neemt de spanning toe. Het wordt een strijd om te ontspannen.
  • Acceptatie. De wil om te leven is altijd aanwezig alleen voelt de afstand zo groot. Oude verwachtingen loslaten en accepteren wat er is.
  • Onzichtbaar. De onzichtbare gevolgen zijn zo heftig aanwezig. De spanning en de vermoeidheid zijn soms zelfs voor anderen zichtbaar.
  • Ontdekken. Stukje voor stukje mezelf bij elkaar zoeken. Alles lijkt veranderd al blijkt veel, op een andere manier, toch mogelijk. Maar hoe was het vroeger?
  • Dubbelzien. Sommige klachten zijn lastig grip op te krijgen. Hulpmiddelen maken het gemakkelijker. Niet zoals vroeger maar alle ondersteuning helpt.
  • Vertrouwen. Kleine stapjes vooruit zijn toch zo groot. Het vertrouwen komt steeds meer terug en dan gaat loslaten vanzelf. Maar wat ligt er achter?
  • Bekijk deze foto tijdens een expositie of presentatie.

De foto's

De serie bestaat momenteel uit 10 foto’s. De laatste foto, alle foto’s in groot formaat en mijn gehele verhaal laat ik zien tijdens een expositie of presentatie. 


Deze beelden schetsen situaties, gevoelens en momenten uit mijn persoonlijke proces van het leren omgaan met niet-aangeboren hersenletsel. Misschien vind je er herkenning in of heb je juist een andere ervaring. Ik maak geen vergelijking al ben ik wel heel benieuwd naar jouw reactie op de foto’s.


Sommige beelden breng ik over met alleen een foto. Voor anderen is de realiteit gemanipuleerd. Dat kan zowel door het gebruik van fysieke elementen als digitale nabewerking. 

  • Text Hover
10 foto's zijn niet het einde. Het proces gaat verder. Het leven gaat door.

Hulpmiddelen

THC olie een wondermiddel?

7 februari 2020

Wat je niet ziet, is dat mijn hoofd veel baat blijkt te hebben bij het gebruiken van cannabis. Niet door knetter stoned zijn na het roken van een join...

Proces

Te jong voor acceptatie

10 januari 2020

Wat je niet ziet, is mijn constante zoektocht naar verbetering in het leven met hersenletsel. Ik ben te jong om mijn situatie volledig te accepteren. ...

Proces

Down, de energie is op

14 december 2019

Wat je niet ziet,  zijn de downs die ik ervaar in mijn energieniveau. De kans is groter dat je een up te zien krijgt. Ik ben dan veel actiever. Afgelo...

Schrijf je in voor de nieuwsbrief.

Blijf op de hoogte over het project, exposities en nieuws.

18
Posts
195
Followers
89
Following

, zijn de onzichtbare grenzen waar wij, mensen, mee te maken hebben. Dit brengt onzekerheid, verandering en misschien wel angst? Ook brengt het goede eigenschappen in mensen naar boven. Ieder gaat op zijn eigen manier om met de voor hem merkbare veranderingen. Al verandert er voor velen misschien niet zo veel... Elke avond om 19.30 uur verzamelen duizenden kraaien zich hier in de bomen en op de dagen van de huizen. Samen vliegen zij uit in een grote zwerm. Hun luide gekraai sterft langzaam weg in de vallende avond. Vrijheid...

, zijn de onzic...
2

, is dat er altijd een mate van onzekerheid en spanning aanwezig is. Vlak voor onze vakantie vorige week kreeg ik opeens last van vreemde klachten vanuit mijn hersenen. Een soort kramp. Alles ging dan even trager en moeizamer. Wat gebeurde er? Zou hierdoor onze vakantie in het water vallen. Spannender nog, wat is de oorzaak en met welke gevolgen? #Controle hebben op mijn #letsel is lang niet altijd mogelijk. Maar wat doe je als je lichaam je in de steek lijkt te laten? Tegelijkertijd is controle willen hebben vasthouden aan iets wat niet bestaat. Toch is er wel een mate van vertrouwen nodig om plannen te kunnen maken. Na overleg met de huisarts en het #AmsterdamUMC besloten we dat we naar de zon konden vertrekken. Het kan bijna geen plotselinge tumorgroei zijn gezien het soort #tumor heel langzaam groeiend was. De scan van een half jaar geleden zag er ook goed uit, toch? Toch is dit het eerste wat er na de vakantie zou worden uitgezocht. Gezien de symptomen niet gevaarlijk leken vertrokken we op vakantie. Gelukkig hebben we een heerlijke vakantie gehad! Op zo’n moment wordt je weer even teruggetrokken de realiteit in. Ik heb geen controle over de schade in mijn #hersenen. Afgelopen jaren heb ik hard gewerkt aan het opnieuw opbouwen van #vertrouwen in mijn lijf en mijzelf. Alleen zijn mijn hersenen blijvend beschadigd en de gevolgen op lange termijn onduidelijk… Toch weet ik vanuit mijn proces in het leren omgaan met de onzichtbare gevolgen van #hersenletsel dat er genoeg vertrouwen moet zijn om de #onzekerheid los te kunnen laten (zie de foto op watjenietziet.nl). Loslaten heeft alles te maken met vertrouwen en minder met het hebben van controle. Plannen blijven maken en #leven. Stilstaan maakt onzeker. Gelukkig blijkt uit de #MRI die vorige week is gemaakt dat er geen zichtbare verandering is in mijn hoofd. De vreemde klachten blijven gelukkig weg. Verder onderzoek is niet nodig, waarschijnlijk hoort het bij het letsel in mijn hoofd. Naar mate de tijd verstrijkt en vreemde klachten uitblijven zal het vertrouwen verder toenemen. Of probeer ik nu controle te houden?

, is dat er alt...
7

is dat er soms geen woorden nodig zijn...

is dat er soms ...
2

Contact

Mail voor meer informatie, vragen of verzoeken naar: contact@watjenietziet.nl